Marzo 2021
Marzo 2021
Ultranoite no Forum February 2013.
Boas Novas! A sala do forum Metropolitano convértese esta noite nun entretido e particular Cabaré. Unha entrada duns cantos euros a cambio de actualidade en verso, e mais escena chea de humor e música, a mans da compañía Chevere.
Cun alento inminente a Galicia, os actores e actrices provocan as personaxes transcendentais dos débiles liderados políticos e sociais, rexionais, nacionais e incluso os internacionais.
O espectáculo ofrece unha dramaturxia que esperta unha etimoloxía de entender os asuntos de actualidade. Estas novas somérxenos nunha experiencia satírica cara ó ¨Matter¨, como se dixéramos, ó presente, ó compás de temas musicais populares. Todos os actores semellan conversar co mesmo Roberto, si si, Vidal Bolaño,(Santiago de Compostela 1950,2002) escritor e actor de teatro ao que se dedica o día das letras Galegas 2013.
Esta persoa é o punto bala, o suxeito mais aló, ó que explican as cousas, nunha posición de sentimento de ausencia. Os varios números de cabaré que estruturan a obra, posúen un movemento, vestiarios e coreografía propios dunha época no que tódolos símbolos e palabras se mesturan dunha forma estéticamente entretida.
Varias e boas interpretacións de actores galegos, ben recibidos no forum Metropolitano da Coruña o pasado 19 de abril.
¿Cómo son os movementos, os vestiarios e as coreografías da escena?
Tres posicións e tres focos iluminan intermitentemente deixando ver os actores, e escoitar a críticos sobre os casos de corrupción política, isto, acompañado dunha imaxe proxectada que o mesmo ofrece unha representación simbiótica co discurso ou tamén mesmo esa nova lírica do tema popular a provocar en cuestión.
Un dueto de moneco e ventrílocuo, nun diálogo de sons e xestos indescifrable, cómico xentil e relucente.
Achéganse ao fronte unhas mozas esperpénticas galopando nunha escoba, cunhas plumas de pavo real postas na testa como sombreiro, e espada en man de mosqueteira. Estas que tamén en verso, contan as anécdotas das personaxes sociais e políticas de Santiago de Compostela. ¿Por qué será esta cidade epicentro de tódolos asuntos, ¿polo caminiño?
Tres personaxes, moi divertidas, lévannos a unha viaxe pola experiencia en Roma na presentación do novo Papa o pasado Marzo 2013, mesmo inspiradas no mais natural do carácter de tres mulleres galegas, nun diálogo que entrelaza tres vestidos longos con zapatos de tacón e moños no cabelo, tres xestos corporais e rítmica propia que acompaña as andanzas delas na viaxe. Mostran as peculiaridades da igrexa e a súa influencia na mentalidade cara ás formas de experimentar o mundo, o sexo, a amizade.
Ah si! e como e para tódolos públicos, tamén as vellas xeracións emociónanse o ver a mesma Sara Montiel, para entoar as cancións dende o karaoque da pantalla.
A banda acompaña durante toda a obra, incluso ao inicio e ó peche, cun ritmo moi apreciado instrumental e ritmicamente pola audiencia.
Ultranoite by Olalla pHervada is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
A plasticidade e perfomatividade do corpo sexual nas artes contemporáneas. Obras de Sarah Lucas (SL) e Guillermo Gómez Peña (GGP).
O comisariado artístico de Londres programa no outono pasado dúas exposicións, con respostas críticas do feminismo, nas que participa a artista Sarah Lucas con Situación na Galería Whipechapel e con Tolo, malo e triste no Freud Museum. Mentres, na vella Europa, Liubliana convírtese nun lenzo feito de estarcidos nas paredes e performances nas rúas e nos teatros. A asociación Amanecer Vermello (Red Dawns) acolle o festival A Cidade da Muller (City of woman), onde ten lugar a obra Corpo Insurreto de Guillermo Gómez-Peña.
Nesta escolma artística aparecen a fotografía, a danza, a dramaturxia, a video arte ou a escultura. Novos formatos escénicos onde o corpo continúa a ser a materia prima dos argumentos e as respostas críticas á sociedade.
Situación é unha cartografía do corpo sexual escenificada con obxectos como cadeiras, sofás ou somieres que teñen as pegadas e sombras do corpo humano. É coma se este seguira alí presente, mais na súa ausencia. Os obxectos ilumínanse enriba de plataformas, incrustados no mobiliario ou nas imaxes dixitais. O atrezzo do fogar sitúase dunha maneira non convencional que representa eufemismos obscenos, verdades contidas ou matices eróticos do corpo.
Tolo, malo e triste é o título do ensaio literario (2011) de Lisa Appignanesi que dá nome á exposición na que aparece de novo a figura artística de Sarah Lucas, no Museum Freud. A obra é unha instalación onde as esculturas adoptan novas posturas que escenifican a arqueoloxía emocional e a construción fundacional das identidades do xénero dende a historia da psicoanálise. Nesta obra fálase de como a muller é tratada pola medicina dende o século dezaoito ata a actualidade; en particular, polos doutores da mente. A plasticidade escultórica de Sarah Lucas é chamada a ofrecer unha visión autobiográfica da novela de Appignanesi, onde as asociacións emocionais da muller foron a melancolía, manía, obsesión, posesión, histeria, desexo ou rebelión.
Pasaremos agora de percibir unha representación do corpo ausente cartografiado por Lucas, a unha de corpo presente interpretada pola tropa teatral La Pocha. Dunha imaxe estática pasamos a unha imaxe en movemento. Aínda que con diferenzas, inscríbese dunha similar maneira a plasticidade e performatividade do corpo sexual, ben calada nas expresións das esculturas ou ben falada nos corpos dos personaxes escénicos.
O artista performativo e dramaturgo Guillermo Gómez Peña e artistas convidados ao festival Amencer vermello céntranse nun contexto no que a audiencia e o artista participan de espazos públicos, debaten ou practican un exercicio ancestral de teatro en medio dunha rúa ou mesmo na Elektro Ljublana, o teatro que antes foi estación.
A práctica artística é afirmar e cuestionar as características políticas e performativas das persoas, a través da definición en diálogo cos asuntos presentes. Por exemplo, cando os artistas convocan nos textos teatrais a Lady Gaga ou Maria Abramovic, cando un corpo nú aparece decorado con logotipos das multinacionais ou mesmo un cactus ou unha trompa no lugar do pene, son alegorías ao devir da arte ou aos carteis mexicanos. Trabállase a arqueoloxía da significación do corpo político, nun collage de arte en vivo, que se enche de imaxes simbólicas en movemento.
Na obra Corpo Insurreto os actores súbense a plintos e plasman un mural vivo e falante coa expresión sexual do corpo. As accións sucédense entre a música, a luz e o movemento. Os aspectos simbólicos, lingüísticos e materiais migran de significado nun espazo onde se representan as razóns políticas, as prácticas sociais ou os arquetipos culturais que se inspiran no ser humano e social. Estes exemplos abren espazos de expresión onde a ciencia, a creatividade, a tecnoloxía e a comunicación son unha constante na práctica ou activismo dos procesos de construción social do xénero.
“Under the huge chimney of the Old Power Station, Elektra Ljubljana, two buildings divided by a long corridor, give access to the converted space of tall ceilings and old black furnish machinery of the Bunker. This particular front of the house and theatre space will host tonight the second part of No Time For Art 0.3 by Laila Soliman.The performance devises into a rectangular platform lit from the sides and front. This intimate space concentrates all our focus and awakes the senses of hearing and watching. There are two monologues happening at that time, facing the audience and telling two separate but interlaced in time stories. In a shape of testimony the voices of actors take us along into a world not lived before; the Egyptian Revolution individual reality. It reveals the messages that two men express to their outside people whist been kept in prison and in military forces. Images of letters and translation of text from the Arabic language spoken, run on the screen through all the piece. A prerecorded video from a girl telling her own experience connects the beginning and ending and add another layer to the performance. We are witnessing and receiving a fragmented story about PEOPLE. There is a coordinated movement of the performers, front and behind, sit or stand. The voices are rhythmically constant as well as the emotional level. Images randomly get into the bodies animating or disfiguring the mise-en-scéne. The talk after performance focuses on issues related to the context of the Social and Political Egyptian situation and losses the essential; sense of the performative meaning and devising. I am curious how we would have perceived No Time For Art 0.3, if exploring more in-depth how language can function in the body at different levels of sound and movement, to create, a more engaging rhythm. Also, how to include more ways to work with this topic to approach to international audiences.-Olalla Lemus blogging for CoW 2013”Publicado en blog oficial del festival: http://www.cityofwomen.org/en/content/2013/olalla-lemus-no-time-art-03
Octubre 2013. Workshops are the most challenging experience for an artist. Not only you immerse in a new performative situation but also you have to be ready to give and receive impulses from the people that will make you go in-depth on who you are and how you think. That is what The Institute for Disaster and Chaos has gifted us these days, the experience on their practices and thoughts. I believe the time gives value and the traces of Selma, Deana, Natasa, Roberta and Iva will remain on us for a while. -Olalla LemusPublicado en blog oficial del festival.
Diciembre de 2013MisoMusic! This is not a tasty Japanese soup with sound, It is the XIX edition of Musica en Vivo, the International Festival of electro-acoustic taking place in Lisboa, Evora and Guimaraes. There are several pieces that make this event so special. A process of researches of sound and creative music is presented in the shape of installation at the Winter Gardens of San Luis Teatro Municipal. The artistic direction (Miguel Azguime) of the festival bet for a new generation of artist and facilitates composers and digital makers to experience this innovative art which can make a spectrum of light in sound as the vertiginous piece of (Trevor Wishart) las supernovas. In the same way as the just design of strings and metals make the instruments appear, the equations on electroacoustic and the precision to capture mechanical signs, make possible a new expression on contemporary music. This new technological revolution has relevance to perpetuate the creative possibilities and applications of arts.- Olalla lemus. (publicado en el Ideal Gallego a 21 de diciembre 2013).
Audiences of Dance Umbrella 2011 are going to witness a unique performance at the intimate and modest space of The Gate Theater by Notting Hill, West London; an adaptation of La Jetee featuring and volatile movement. The Difference Engine (Duke/Duke/Palermo/Svendsen) is a dance performance that delves into a world of dreams and desires in an interactive stage environment. Neutral colours and architectonic shapes create a profoundness and celestial atmosphere. The presence of three performers; two of whom dance and one who signs are bringing to life the theatre space. Moving across space two bodies intertwine in a dance, the movements repeat over and overcoming back to the same conversation, where time, travels as an object of desire and let it be. This turns as a noticing growing forward and psychological tuning on the movement of Chri´s appearing to be surprising and uncontrolled. The vibrations of the performer singing seem to be coming from an external force that manipulates the movements as well as creates a digest sound, bringing the Chri´s world closer to us. The different Engine is precise in performance techniques and software, where the architecture is built by the image design and projection, these converts the flat surface of the backstage into a three-dimensional wall extended to the infinite. An arched window in the majestic balcony in the back wall brings into the stage height and volume. There it seems to be a unique reality behind, where Chri´s world of dreams immense in-depth. The sound and movement scape is triggered with digital notation, these represent the invisible external forces audiences seem to digest together. The experience of watching is more tangible with the bridge the singer creates between stage and stalls, between performers and audiences. These results in a unique and intimate performance with a bold mix of performing arts disciplines and digital technologies. 22nd October 2011 by Olalla Lemus. This entry was posted in Review and tagged Dance Umbrella 2011, Lost Dog, Olalla Lemus, Review onDecember 27, 2011.